مفتعلن

قمر در عقربم خونم ملولم کاسۀ شوقم

خوشه‌های خشم

روز پریشان دیگری گذشت. تمام دیشب همسر سرگرم تماشای تشییع آقای خامنه‌ای در عراق بود. حوالی نماز صبح در بین‌الحرمین بود. به نظر می‌رسید عراقی‌ها سنتی‌تر و درست‌تر تشییع می‌کنند و رفتار عمومی ایرانیان مناسکی ظاهری است که به هر صورت باید برگزار شود. به نظر می‌رسد مردم در ایران بیش از آن چیزی که توهم می‌کنند زینت‌المجالس‌اند. افراد معدودی مانند خمینی و خامنه‌ای که عملاً مردم را اصل گرفته بودند رها کنید. مشی عمومی حکومت ایران بر اساس تصمیم عقلا و فریب مردم است. این مهم در مراسم تشییع آشکارتر شد.

واقعیت این است که خوب یا بد، میان مردم و مسئولان شکاف هر روز بیشتر می‌شود. طیفی که نظام را به هر دلیلی قبول ندارد، همه مسئولان را به یک چوب می‌راند و طیفی که طرفدار انقلاب است دیگر نمی‌تواند خشمش را از این حجم تصمیمات مخفیانه و محرم‌ندانستن مردم پنهان نگاه دارد. دروغ را با پوشش‌های امنیتی و این گزاره که اگر عمومی بگوییم دشمن هم خبر می‌شود، پنهان می‌کنند. بخشی از این حرف درست است و فرق حق و شبهه همین شباهت به حق است.

مردم باید باشند تا قاب‌های تصاویر را پر کنند و به پشتوانه‌ی این قدرت، امنیت برقرار شود. پس از آن، بروند سراغ کار و زندگی خود. قرار نیست که آن‌ها بگویند و ما انجام دهیم. قرار است مردم هر وقت گفتیم حاضر باشند و هر وقت گفتیم بروند. سهم مردم همین امنیتی است که ندارند و اقتصادی است که نیست و دینی است که نشانه‌هایش هر روز بی‌رمق‌تر می‌شود و عزیزانی است که باید به دوش بگیرند و به خاک بسپارند. این‌گونه اینان ولی‌نعمتان حضرات‌اند.

به هر روی آن‌چه عیان است خشم عمومی مردم انقلابی و غیرانقلابی از هر گونه مالک‌الرقاب است. هدف هم همین افزایش خشم است تا به‌سرعت جامعه را قطبی کند و جنگ داخلی را در جدی‌ترین شکل خود نمایان.

جمهوری‌اسلامی در تمام این سال‌ها ثابت کرده با من با زبان اعتراض سخن نگویید، اغتشاش کنید و کشور را به هم بریزید تا کوتاه بیایم و حق‌تان را بدهم. اگر می‌خواهید روسری و لباس نداشته باشید، عوض غرغر کردن جنگ خیابانی به راه بیندازید و اگر مایلید بنزین هر سال گران نشود، شهر را آتش بزنید و اگر علاقه‌مندید فاصله ارز ترجیحی و ارز آزاد حفظ شود، کشته بدهید و چنان‌چه خواستار بازگشت به قدرتید، از انتخابات اردوکشی خیابانی بسازید. در این صورت من حق شما را تمام و کمال می‌دهم. در غیر این صورت، هر چیزی من گفتم انجام خواهد شد و هیچ اعتراضی وارد نیست.

مجموعه‌ی نظام با دیکتاتوریِ تمام هر مانعی را کنار می‌زند و هر واقعیتی را مانند زباله به زیر فرش هدایت می‌کند تا از بیخ انکارش کند. غایت این رفتار آن‌چنان گسل‌های اجتماعی را خواهد جنباند که. خدا نکند.

آمارگیر وبلاگ